मुक्ती-२

मरणोत्तर मुक्तीच्या
माझ्या घरापर्यंत चालत आलेल्या
ऑफर्स मी लावतोय धुडकावून.

जगण्याची बंधनं समजून घेतानाच्या
होणार्‍या दमछाकीला
आता कुठे उकलताहेत
माझ्या श्वासांच्या गाठी.

स्वातंत्र्याच्या गर्भातली ऊब
मी नव्याने अनुभवतोय
पूर्वीपेक्षा जास्ती प्रेमाने.

प्रिय वास्तवा,
माझ्या शापित कवितेला
लाभू दे नितांत सुंदर उ:शाप
अश्वत्थाम्याच्या चिरंतन जखमेचा.

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Maharashtra: Nationalism versus Regionalism

The recent trail of events which took place in cities across Maharashtra can definitely be categorized as unfortunate not as entirely unexpected। The huge influx of people from northern states especially Uttar Pradesh and Bihar was building up resentment among locals and the comments made by Mr। Raj Thackeray, irrespective of the motive, genuine or political, gave vent to it. While the comments by him can be labeled as opportune and politically motivated, the problem itself cannot be ignored. The feelings expressed by him have certainly met with an echo from sections of Marathi populace which testifies the existence of the problem.The problem itself is multifaceted and cannot be stated by making rhetorical remarks or blanket statements. The reaction to Raj Thackeray's remarks has been equally or even more hostile, not only from the expected quarters of political parties but also from self styled human rights activists, armchair social workers and bourgeoisie intelligentsia(likes of...
Read more

बाप आजकाल जास्त बोलत नाही

बाप आजकाल जास्त बोलत नाही. तो एकटक छताच्या पॉश पीओपी कड़े पाहत पॉश सोफ्यावर बसलाय... दुपारचे दोन वाजलेत... नुकताच कालपरवा तो साठ वर्षाचा रिटायर्ड पेन्शनर झालाय. एकोन्साठ पॉइंट नव्व्यानव चा होईपर्यंत काही वाटले नाही राव. पण आता साठ म्हटलं की एकदम पस्तिस वर्षे आपण व्होलसेल चूतिये बनलो, कुणी यडगांडयाने ही साठ ची लिमिट ठरवली, असं चिक्कार कायकाय त्याला खुपतंय, भळभळतंय, डिवचतंय, ठसठसतंय....बाप आता ना धड़ शहरी राह्यलाय ना ग्रामीण. मधल्यामधं त्याचं पॉश खेचर झालंय.  पॉश वागणं म्हणजे आपली सगळीच्या सगळी भोकं बंद करून गप्प राहाणं, पादताना सुद्धा सुरेल खोकणं...अर्थात हे तो आता कुणाशी बोलू शकत नाही. पॉश शहरात पॉश लोक्यालिटितल्या पॉश सोसायटित दहाव्या मजल्यावर पॉश फ्ल्याट मध्ये तो राहतो, तेव्हा भाषा अन वागणूक पॉशच पाहिजे असं बापाच्या सेमिपॉश बायकोने बापाला सुनावलंय... बापाचं ह्याण्डसम पोरगं सव्विस वर्षाचं झालंय. ते कधीतरी रात्री अकरा बारा नायतर दोन तीन वाजता येणारंय क्लायंट कॉल का मीटिंग च्या नावाखाली. बापाची देखनी पोरगी बावीस वर्षाची आहे लास्ट इयर ला. ती कायतरी साडेचार वाजता घरी येऊन...
Read more

मित्र आणि साहेब.

आमचा एक साहेब मित्र होता. म्हणजे आधी मित्र होता नंतर साहेब झाला. आता साहेब आहे पण मित्र नाही. त्याला मित्र समजण्यात माझी कसलीच सोय नव्हती. सोय आणि मैत्री एकत्र नांदू शकत नाहीत. बरं माझी न त्याची ब्र्यांचपण वेगवेगळी असल्यानं एकत्र बसून अभ्यासानं फाटलेल्या एकमेक्काच्या टी-या शिवायचा उसवायचा पण काही संबंध नव्हता. ह्याचा येकमेव आधार म्हणजे सिओईपी हॉस्टेलाच्या उंचच उंच भिंतीवरुन रात्री दोनतिनला उड्या टाकून, शिवाजीनगरच्या ष्टयान्डवर चहा क्रीमरोल पोहे आन गप्पा मारायला जाताना हा सगळ्या दोस्तांना पलिकडं उतरायला मदत करायचा. स्वत: नव्वद किलोचा सांड असल्यानं त्याच्या पाशवी ढुंगनाला टिरीखालून जोर देवून त्याला आधी वर चढ़वनं लै मुश्किल काम. शिवाय हा कधी ठस्सदिशी पादेल ह्याचा काय भरोसा नाही. मग मित्र आमच्या टी-यांना जोर देवून सगळ्यांना वर चढवून नंतर सर्वात शेवटी खाली उतरायचा. हे म्हणजे गांडदोस्त असल्याचं फिलिंगच जणू. मग आम्ही ष्टयांडवरच्या उपहारगृहात मुतु येस्तोवर पपा-या मारायला चालू. आरक्षण, गांधी, वोल्गा ते गंगा, बांग्लादेशी दलित मुस्लिम हिंदू, आरएसएस, बिपाशा मल्लिका सोनया, हेडगेवार ह्यारी...
Read more